Sejarah mata wang

Satu pra-syarat untuk wang untuk wujud adalah tukar barang ringkas apabila barangan telah ditukar kepada barang-barang lain tetapi bukan perkara yang mempunyai kepentingan khas atau nilai. Kebanyakannya merupakan pertukaran yang tidak adil jadi masyarakat itu memerlukan sesuatu yang boleh digunakan sebagai cara sejagat pembayaran.

Tidak lama kemudian gangsa, perak dan emas mula menduduki kedudukan utama dalam rundingan transaksi bidang seperti dalam perbandingan dengan barang-barang lain yang mempunyai nilai stabil. Semasa jurujual pertama dan peniaga mencair logam ke dalam bar dan cakera dan menjenamakan mereka kepada yang menyatakan berat dan ketulenan logam tetapi tidak lama kemudian fungsi lebur telah diambil oleh pihak kuasa kerajaan.

Sehingga abad ke-XIX perak dan dwilogam mata wang berada dalam peredaran. Mata wang dwilogam terdiri daripada campuran perak dan emas. Penyebaran emas sebagai pembayaran antarabangsa yang penting ertinya bermula pada tahun 1696 selepas Great Britain menyampaikan piawaian emas dari perak dalam proses recoining syiling perak lama.

15 auns perak adalah sama dengan 1 auns emas. Syiling perak yang tidak cukup berat akan dicair atau dibawa keluar dari negara ini, jadi emas mengambil kedudukan utama dalam edaran wang England. Pada tahun 1816 emas telah dilantik sebagai"langkah standard dalam pengiraan kos dan pembayaran sah tanpa jumlah had dalam bayaran". Di negara-negara lain perak kekal sebagai unit mata wang utama dan keduduknya kekal dominative sehingga lombong emas telah diteroka di California pada pertengahan abad XIX.

Pada abad XVIII mata wang yang dibuat daripada kertas tersebar luas di Eropah. Ahli-ahli sains menganggap bahawa wang kertas telah digunakan oleh peniaga kuno Cina dan bukan yang emas. Di Eropah, peranan wang kertas adalah sebagai resit mengambil emas dan barang-barang untuk penyimpanan, ia juga melahirkan sekuriti seperti nota janji hutang. Pada 1716 Scotsman John Law de Lauriston yang menjadi menteri kewangan di Perancis mengeluarkan wang kredit sebagai wang kertas dengan untuk pelepasan agar memperkayakan negaranya. Projek beliau adalah satu kemelut yang lengkap tetapi ia memberi satu dorongan untuk menyiarankan penggunaan wang kertas secara besaran.

Masalah utama wang kertas adalah pengasingan daripada kandungan emas sebenar, jumlah wang tidak sesuai untuk jumlah logam berharga yang menyokong harga nominal. Dalam syiling emas dan perak logam adalah intipati pentingnya, dalam erti kata lain wang dan logam telah cair bersama-sama dan diasingkan antara satu sama lain. Wang kertas menjadi berkembar sebagai setara barangan daripada orang-orang yang ia dikaitkan dengan masa yang lama. Ia dilakukan untuk menghasilkan wang kertas yang terlalu banyak akan menyebabkan kehilangan kestabilan sebagai setara barangan.

Sistem mata wang antarabangsa masih dikaitkan dengan emas pada awal abad XX ini. Hasil daripada krisis ekonomi jangka panjang dan Perang Dunia Kedua yang kira-kira pada tahun 1944 ia telah memutuskan wakil-wakil 41 negara menjalankan mesyuarat di Bretton Woods agar reformasi sistem tradisional standard mata wang emas untuk negara. Ia telah memutuskan untuk menggunakan dolar AS sebagai mata wang rizab seperti juga emas. Harga auns emas telah ditetapkan untuk $ 35, Amerika Syarikat berjanji untuk menjaga fluktuasi dalam + / -1% daripada harga dan negara-negara lain berjanji untuk menjaga fluktuasi mata wang mereka dalam + / -1% dari harga nominal.

Ia menguntungkan negara-negara Eropah pada mulanya kerana pelaburan rizab dalam bon dolar AS bagi mereka keuntungan tambahan. Sebaliknya, Dolar AS terpaksa amanah seperti emas dan jumlah dolar perlu mencukupi untuk membekalkan kuantiti yang semakin meningkat dalam tawaran antarabangsa dengan mata wang.

Pada akhir tahun 1964 rizab dolar AS bank pusat mencapai rizab emas Amerika Syarikat. Secara teorinya, ambang penukaran telah dicapai dan sistem standard emas runtuh. Selepas perjanjian Bretton Woods telah membatalkan mata wang utama dunia bergantung kepada emas dan kadar mereka mula ditakrifkan oleh permintaan dan penawaran di pasaran.